Przekorność

Rodzice 5-latków często spotykają się z sytuacją, w której to ni stąd, ni zowąd ich mały człowiek bywa uciążliwie przekorny. W takich momentach bardzo trudno jest zachować spokój i nie brać przekorności dziecka osobiście. Bywa, że dziecko sprawia wrażenie, że robi nam najzwyczajniej w świecie na złość.

Okazuje się, że przekorność dziecka w wieku około 5 lat jest czymś normalnym, uzasadnionym i użytecznym.

Pierwotną rolą przekorności jest obrona dziecka przed skrzywdzeniem przez ludzi, których nie zna. Jest jednak druga, równie istotna funkcja przekorności. Przekorność występuje gdy dziecko wchodzi w intensywny proces kształtowania własnego zdania oraz autonomii.

Nawet gdy nasz maluch jest w bliskiej, zdrowej więzi z nami, nie uchroni to nas od doświadczania przekorności z jego strony. Warto uświadomić sobie to, że przekorność dziecka w tym wieku wynika z podświadomego oporu na dosłownie wszystko, co nie ma źródła w samym dzieciaku.

Przez pewien czas nasze najwspanialsze pomysły i propozycje mogą spotkać się z frustrującym odrzuceniem. Ważne jest wówczas, aby mieć z tyłu głowy to, że opór dziecka nie jest skierowany w nas. Jest naturalnym, bardzo ważnym etapem jego rozwoju.

Jeśli dziecko pomimo swojej przekorności szuka z nami bliskości i czujemy z dzieckiem głęboką więź na co dzień – nie ma się czym martwić. Właściwie, to należy się cieszyć, bo z tej przekorności wykiełkują niedługo zalążki autonomii i niezależności myślenia.

Jeżeli natomiast przekorności nie towarzyszy więź z rodzicem – warto jest wrócić do podstaw budowania więzi, bo taka przekorność może przeciągnąć się w czasie i przerodzić w cechę charakteru.

Może Cię również zainteresować